Proefdraaien

Pim heeft deze week 'meedraaidagen'gehad bij de oppas. Twee ochtenden, waarvan vanochtend er ook één is. En voor moeder is dat (wederom) het meeste wennen. In het weekend was ik al aan het bedenken wat hij allemaal mee moet hebben. Fles, voeding, dekentje, luiers, reservekleren, speen (gebruikt hij nu nog zelden, maar je weet maar nooit)... En zo gingen we bepakt en bezakt naar 'de oppas'.

Het was daar even hectisch, want ze past nog meer kinderen op. Toch denk ik dat dat voor Pim prima is. Bij ons is hij alleen en dat is natuurlijk voor hem best lekker. Maar het zal voor hem zeker leuk en goed zijn om meerdere kinderen om zich heen te hebben.

Ik ging daar met een gerust hart weg. Toch had ik deze eerste ochtend bewust met een vriendin afgesproken, want anders zou ik alleen maar op de klok gaan zitten kijken. Wetend dat ik de oppas altijd kon bellen en dat ze ons zou bellen als er iets was (al zou ik niet weten wat dat 'iets' dan zou moeten zijn), struinde ik met vriendin door de Makro. Zeer regelmatig moest ik aan Pim denken. Ik miste hem wel. Tegelijkertijd was het ook best even lekker om zo weg te zijn, maar ik denk (en hoop) dat alle moeders dat wel eens zo ervaren. Dubbel hoor!

Ik heb me weten te beheersen. Ik heb niet gebeld. Toen ik hem op kwam halen was hij erg tevreden. Vanmorgen heb ik hem weer gebracht en hij werd met open armen ontvangen. Zijn 'Pim-gym' (=babygym) stond al klaar. Pim vond het maar wat interessant. Ik hoop dat 'de oppas' net zoveel plezier gaat beleven aan onze kleine man als wij! En natuurlijk hoop ik dat Pim het daar (ook als hij groter is) geweldig blijft vinden. Maar als ik het zo kan inschatten gaat dat wel goed!

P.S.: Toen ik hem vanmorgen op kwam halen, moest hij huilen toen hij mij zag! Ik geef het er maar op dat dat kwam omdat hij nog half sliep en niet omdat hij mij als moeder toch niet zo grappig vindt ;-)!

Pufclub = pufclub

De nagym is begonnen. Was het voorheen een dikkebuikenclub waarbij vooral veel gekletst werd, nu is het een veel minder dikkebuikenclub, waarbij nog steeds veel gekletst wordt. Althans, dat pogen we.

Met een zwangere buik kun je niet zoveel. Wat ontspannende (puf) oefeningen, wat spierversterkende bekkenbodemoefeningen en wat pogingen om je lijf soepel te houden. Zonder zwangere buik kun je meer! Dat is tenminste de bedoeling. Gisteren is het zweetspektakel begonnen.

We moesten meteen goed aan de bak. Oefeningen voor de drie B's (billen, buik en borsten), maar ook de bekkenbodem en de kipfilets (het blubberige deel van je bovenarmen) kwamen aan bod. Zelfs de onderkin werd niet vergeten. In het begin kletsten we nog door elkaar heen, maar de praatjes werden steeds minder. Oef, dit was best zwaar! Maar de belofte op de string waar ik straks weer in kan maakt veel goed! Vooral omdat ik nog nooit een string-lijf heb gehad :-)!

Aan het eind liet de pufjuf ons weten, dat dit de volgende keer de warming-up is, gevolgd door een circuitje. Huiswerk: 2x per dag buikspieroefeningen en oefeningen om de bekkenbodem aan te sterken. (In plaats daarvan (?) zit ik nu dit stukje te tikken...) De pufclub is dus met recht een pufclub.

P.S.: De pufclub, zou de pufclub niet zijn, als we ons inmiddels afgetrainde lijf (?) niet zouden trakteren op een etentje. Dus na alle inspanningen werden meteen de agenda's getrokken :-)!

Masseren

Pim en ik zijn op les geweest... althans, ik kreeg les en Pim onderging het. Pim en ik doen een cursus babymassage. Werkelijk geweldig!

Het was met hetzelfde groepje als de 'pufclub', alleen dan in een kleinere samenstelling. Erg leuk om alle baby's nu in real-life te zien (Pim is echt groot!)en even bij te teuten. Onder het genot van een kop thee of koffie (natuurlijk!) kregen we wat theoretische uitleg. Ik had al zin in de cursus, maar nu helemaal! Als je hoort waar het allemaal goed voor is: groeiontwikkeling (niet dat Pim dàt nou net nodig heeft), motorische ontwikkeling, ontspanning en natuurlijk contact.

Nadat we alle voorbereidingen hadden getroffen - dat hield vooral in dat we de directe omgeving van de (jongens)baby's plasproof maakten door handdoeken en celstofmatjes neer te leggen en de gordijnen buiten plasbereik te hangen - kon het gesmeer en gemasseer beginnen. Borstkas, buik, armen, handen, benen en voeten zijn vandaag aan een relaxbehandeling onderworpen.

Slechts een paar kleine obstakels. Pim plaste, maar dat was te voorzien. Alleen natuurlijk net naast de handdoek, tegen mijn T-shirt. Natuurlijk kreeg Pim honger! Hij had net fles gehad, maar niet genoeg gedronken, dus nog maar een keer tijdens de les. En het doel was om meer contact met elkaar te maken. En met elkaar bedoel ik dan in dit geval moeder en kind. Nou, Pim vond alles interessant, behalve zijn moeder. Neem het hem eens kwalijk. Hij zit de hele dag al tegen me aan te kijken.

De les werd afgesloten met (wederom ;-)!) een kop koffie of thee en voor de baby's eventueel een voeding. Uiteindelijk lag iedereen te slapen, behalve... Juist, onze kerel. Dat duurde echter niet lang en toen was ook Pim knock-out. Wat wil je dan ook nog meer: een massage, je buik vol eten en dan een lekker dutje doen? Je kan het slechter treffen. Heerlijk zo'n babyleven.

Literatuur

Zoals jullie hebben kunnen lezen, waren we het afgelopen weekend bij mijn schoonouders logeren. Natuurlijk kregen we het over opvoedingskwesties. De drie r-en, wel of niet laten huilen, maar ook bevallingsverhalen kwamen uitgebreid aan bod.

Dat deed mijn schoonmoeder denken aan een boekje met de geweldige titel:"Moeder worden... Het standaardwerk over blijde verwachting, geboorte, babyverzorging en kleuteropvoeding." Dit had zij ooit gekregen van haar schoonmoeder, dus Johans oma, Pims overgrootmoeder. Het boekje had Johans oma gekregen toen ze van Johans oom in verwachting was. In het boek konden we zien dat het in 1953 gedrukt was. Enthousiast begonnen we erin te lezen. Zou er veel veranderd zijn?

De zienswijze op moeders en kraamverzorgende is wel wat veranderd. En het taalgebruik is ook anders. Ik citeer, zomaar willekeurig uit het boek:

"Een intelligente moeder slaat haar baby voortdurend gade en neemt waar hoe hij groeit..."
"Hoewel borstvoeding de natuurlijke voedingswijze is, vinden sommige jonge moeders deze eerst wat vreemd en hebben ze raad en bijstand nodig. Een verstandige helpster slaat de moeder op onopvallende wijze gade en houd bij het leidinggeven rekening met de tijd, die moeder en kind nodig hebben om aan elkaar te wennen..."

Sommige dingen zijn wel wat achterhaald. Over de zwangerschap:

"Nu meer dan ooit, moet u er zo verzorgd mogelijk uitzien... Was en borstel uw haar geregeld en houd het tamelijk kort. Indien u zich laat permanenten, probeer het dan zo te regelen - tenzij het onmiddellijk nodig is -, dat het haar later in de zwangerschap, kort voor de bevalling wordt gepermanent. Het zal dan op zijn mooiste zijn na de geboorte van de baby. Aan handen en nagels behoort geregeld aandacht geschonken te worden... De tijd, besteed aan uw uiterlijk schoon, is goed besteed."

De laatste zin klopt natuurlijk nog steeds ;-)!

Het boekje mag dan wat muffig ruiken door ouderdom, maar als ik het zo doorlees is er eigenlijk qua visie op opvoeden niet zo heel erg veel veranderd. Alle boeken zijn een geweldige leidraad en leuk om te lezen, maar ik kom er steeds meer achter dat je je eigen gevoel moet volgen. Alle baby's worden groot, en het grootste deel daarvan groeit op tot een goed mens. Waarom zou ons dat dan niet lukken?

Trouwens, na even googelen kwam ik erachter dat het boek nog steeds te koop is... voor de liefhebbers!

Hobbes

Onze trouwe viervoeter heeft zeker een plaatsje op dit log verdiend. Was hij ooit onze enige grote liefde... nu moet hij zijn aandacht delen. En dat is niet makkelijk, al doet hij heel erg zijn best.

Helaas voor hem, krijgt Pim het snelst de aandacht. Soms probeert Hobbes dan mijn aandacht te trekken door er met een speeltje vandoor te rennen. Of liever nog een slipper, onderzetter of rondslingerend doekje. En dan maar wachten tot zijn vrouwtje hem achterna komt. Maar meestal wacht ons Hobje netjes zijn beurt af.

Voor ons gevoel weet Hobbes zich niet altijd goed raad met het kleine mensje. Als Pim het met zijn decibellen al te gortig maakt, zoekt hij een rustiger heenkomen in zijn mand in de schuur. Verder stoort hij zich niet zo aan de nieuwe pup. Hij beleeft er (nog) niet veel plezier aan (wacht maar Hobbes, tot Pim vast voedsel gaat eten), maar hij heeft er ook geen last van. Soms komt hij even snuffelen en kwispelt dan vrolijk met zijn staart. En als hij een heel goede bui heeft, wil hij best wel even met Pim poseren voor een foto.

(BTW: Geniet nog even van deze net afgevallen slanke hond... Over enkele maanden zullen de kilo's er (weer) aan vliegen. Pim in de kinderstoel, een kwijlende Hobbes ernaast. Wedden dat er regelmatig wat 'per ongeluk' op de grond valt? En wedden dat ze dan de dikste vrienden zijn?)

Handig hulpje

Hoi allemaal!

Jullie kennen me allemaal al, maar dit wisten jullie waarschijnlijk nog niet. Ik ben mama's assistentje. Ik ben vooral haar grote inspiratiebron voor alle stukjes die jullie hier lezen. Af en toe help ik ook echt een handje mee, zoals jullie kunnen zien.

Dikke knuffel van mij!

Pim

Mini-vakantie

We zijn net terug van een minivakantie naar Groningen. We hebben pas in oktober vakantie, en omdat Johan eigen baas is, is hij pas echt vrij als we weg zijn. Een heel goede reden om bij (o)pa en (o)ma te gaan logeren. En het is nog gezellig ook.

We hebben genoten! Pim deed het daar geweldig en daarom was het dubbel genieten. Hij sliep door en was lekker vrolijk. Ik vond het best lekker om af en toe wat zorgtaken uit handen te geven, en oma vond het geweldig om het (overdag, niet 's morgens vroeg!) van ons over te nemen. Wat wil je nog meer!

Even wat hoogtepunten van ons Groningenbezoek:

- Johan en ik zijn alleen (dus zonder Pim!!!) een dagje naar de stad Groningen geweest. Lekker shoppen en uit eten... en af en toe naar pa en ma bellen natuurlijk ;-)
- 'Oom' Stefan (Johans jongste broertje) heeft Pim de fles gegeven. Uitgerekend bij hem bedenkt Pim dat hij wel wat extra ruimte in zijn buik moet creëren... Lekker luchtje, hè Stefan!
- Zaterdagmiddag met Pim lekker shoppen in Winschoten.
- Vele vrouwenpraat met (o)ma.
- Zondag een BBQ met de hele familie!

Oh ja, ook nog een dieptepuntje op zondag... Ik had al vier dagen niet gehuild, dus dat moest ik op zondag allemaal maar even inhalen... (Nogmaals mijn excuses...) Het luchtte wel weer op en daarna kon ik er weer tegen!

Pufpraatjes

De na-gym is begonnen! Hèt vervolg op zwangerschapgym. Dit keer geen puftechnieken. Dat hebben we achter de rug. De eerste 'les' bestond uit het uitwisselen van ervaringen en het tonen van de meest prachtige babykiekjes, onder het genot van een kopje thee en een koekje. Ik verheugde me erg op deze avond. Hoe zou het iedereen vergaan zijn?

De 'pufclub' was bijna compleet. Leuk om iedereen weer te zien. Wel gek, zo zonder dikke buiken. Minder leuk waren sommige bevallingverhalen. Uiteindelijk moest iedereen in het ziekenhuis bevallen. Als ik alle verhalen zo hoorde, was mijn bevalling een van de makkelijksten geloof ik. Vroeggeboorte, totaal ruptuur, nageboortes die niet kwamen, inleidingen, plasproblemen nadien, 48-uursbevalling die eindigde in een keizersnee... Ik zat werkelijk de hele avond met kippenvel op mijn armen en nu ik dit zo opschrijf bekruipt me dat gevoel weer. Heftig hoor!

Gelukkig maken alle kersverse moeders en alle kleine wondertjes het goed. De foto's waren ook geweldig. Ik kon niet erg goed kiezen tussen alle leuke kiekjes en had daarom maar mijn hele fotoboek meegenomen. Ze zeggen wel eens dat baby's op elkaar lijken, maar daar ben ik het niet mee eens. De enige overeenkomst die ik kon vinden was, dat het allemaal heerlijke kleine mensjes zijn.

Volgende week begint het echte werk. Ik begreep dat we in sporttenue ten tonele moeten verschijnen. Dat wordt vast afzien...

Verhuisd!

Pim is verhuisd! Schrik niet, we hebben hem niet het huis uit geschopt. Ook is hij het huis niet ontvlucht. Maar sinds gisteren slaapt hij op zijn eigen kamer. Nog wel steeds in zijn wieg, want ik vind het ledikantje nog zo groot. Maar als ik zie hoe snel hij groeit, dan lijkt het ledikantje steeds minder groot te zijn.

Pim pruttelt 's nachts nogal eens. Natuurlijk staat mijn moederinstinkt op scherp, dus ik word daar dan wakker van. Gaat hij huilen? Heeft hij honger? Zal hij weer in slaap vallen? Is het speenalarm? Zo luister ik dan een tijdje naar zijn aanwezigheid. Dat vind ik heerlijk, alleen niet op een nachtelijk tijdstip. Meestal pruttelt hij rond een uur of 5. Tegen 6 uur heeft hij dan zin in een fles. Zo komt het dat ik dan, zonder dat Pim er wat aan kan doen, al erg vroeg met hem in de weer ben.

De dubden al een poos wanneer het tijd was dat Pim zijn eigen huis zou gaan bewonen. Nu was het moment aan gebroken, want deze vermoeide moeder begonnen de nachtfeestjes uiteindelijk op te breken. Het bewijs: sinds Pim bij ons is komen wonen drink ik - de theeleut van de familie - sloten koffie. Pim is dus verhuisd naar zijn eigen honk. Het lijkt wel kaal in onze slaapkamer. Maar verder verandert er eigenlijk niet zó veel. Pim vierde vannacht gewoon een feestje. Alleen lag ik er nu niet wakker van... Ik zat namelijk naast zijn bed zijn feestje mee te vieren.

Dappere mama

Het is gelukt! Gisteren is deze mama zonder kind op koffievisite geweest. Een hele happening. Eerst verreed ik me twee (!) keer. Niet omdat ik niet meer wist waar mijn vriendin woonde, maar omdat ik met mijn duffe kop ergens anders was.

Toen ik eenmaal gearriveerd was kon ik het niet laten om mijn inmiddels welbekende waterlanders te tonen: "Het gaat wel goehoed, ik ben alleen voor het eerst zonder Pim op stap boehoe..." Wat begin ik hier een hekel aan te krijgen. Ik huil minstens twee keer per dag om de meest onzinnige dingen. Ik hoop dat het nog een vorm van kraamtranen is en dat die hormonale invloeden erg snel afnemen. Gelukkig kon mijn vriendin er wel om lachen.

De rest van de avond verliep als vanouds. Natuurlijk hebben we het wel een tijdje over zoonlief gehad, maar ook andere onderwerpen werden aangesneden. Uiteindelijk vond ik het wel lekker om even weg te zijn. Maar wat deze moeder de gans was ook heel erg blij dat ze voor de laatste voeding weer thuis was.

Papa vermaakte zich prima tijdens deze papa-avond! Zoals afgesproken had Pim zijn kleibroek voor papa bewaard. Dat was dan ook het enige moment dat hij zich gemeld heeft. Papa hoopte stiekem dat Pim ook nog wel even zin zou hebben in een feestje (chipjes, colaatje...) maar ook al groeit de kleine gigantisch en is hij ondertussen al een hele pummel, hij blijft toch nog wel even ons kleine baby'tje. Gelukkig!