APK, 14 maanden

Er zijn alweer enkele maanden voorbij; tijd voor een nieuwe A(lgemene) P(im) K(euring) op het consultatiebureau. Onze eigen arts was met vakantie. Daarom nam een Friese dame, die na haar pensioen graag nog wat bij klust, het over.

'Vragen?'
'Nou niet echt... Tja, hij heeft wat moeite met slikken hebben we het idee, misschien de amandelen?'
'Misschien kun je eens via de huisarts bij de KNO-arts terecht.'
(Wij denken: maar u bent toch ook arts? Misschien kunt u even in zijn keel kijken?)
'Geeft en neemt hij al?'
'Ja hoor'
(Promt geeft Pim een paar blokjes aan Johan. Goed gedaan jongen!)
'Hij is erg vooruit gegaan sinds de vorige keer! Dan zal ik nog even zijn prikjes geven.'

Dan denk je bij jezelf een oude rot in het vak... maar klungelsmurf is er niets bij. Wat een gehannes met het voorbereiden van de spuiten! Pim in de houtgreep en gelukkig wel keurig geprikt. En een huilende klant verliet het pand.

Voor de statistieken: lengte: 82 centimeter, gewicht 10,9 kilogram. (Ter info: Met zijn lengte zit hij bovenin de groeicurve en met zijn gewicht in het midden.)

Wonderlijk

Dat Pim kletst is nu wel bekend. Leuk hoe zijn woordenschat met de dag toeneemt: Habbe (Hobbes), appe (appel), gpgp (zo doet een varken), buh (dat zegt de koe), aute (auto)... Erg gezellig! Helemaal als je hem 's middags uit bed haalt en hij rechtop in bed zijn knuffels staat toe te (s)preken! (zie foto)

Naast dit wonder heeft Pim gisteren op het kinderdagverblijf nog twee wonderen getoond. Hij heeft zijn eerste tekening gemaakt!!! Deze prijkt nu op ons magneetbord, en verdwijnt strakt natuurlijk gedateerd in een bewaarmap. Maar het allergrootste wonder is wel, dat Pim op het kinderdagverblijf fruit heeft gegeten! Alles op! Ik ga zo (tegen beter weten in?) ook een poging wagen...

Lekker stel

Leuk stel hè! Die twee 'zonen' van me. Ze lijken alleen niets op elkaar!

Oeps...

Ik haal boodschappen en kom een collega tegen. Wij staan even met elkaar te kletsen. Ondertussen komt er een man met zijn twee kinderen voorbij. Ik ken hem en zeg hem gedag. Hij kijkt wat verdwaasd terug en groet mij, waarop ik tegen mijn collega zeg:"Hij herkent me vast niet met mijn kleren aan!"

Dit vroeg natuurlijk om uitleg... Ik ken de man van het babyzwemmen, waar hij ook met zijn twee kinderen naar toe gaat. We zijn dan niet gehuld in kleding, maar wel in zwemkleding natuurlijk! Sappig detail, zijn zoontje lijkt nogal op Pim... Je zou er bijna wat van gaan denken...

Hieperdepiep!

Gisteren, 1 juli, was het alweer 6 jaar geleden dat Johan en ik in het huwelijksbootje stapten. De bruiloft was klein, maar goed zo. We hebben een mooi feest gehad. De jaren erna hebben we ook nooit groot gevierd. Een bloemetje, een etentje...

Gisteren was Pim op het kinderdagverblijf. Johan moest werken. Ik had lekker kunnen genieten van de 28 graden die het kwik aangaf. In plaats daarvan ben ik een start gaan maken met het schilderen van de zolder. De temperatuur daar was zo hoog, dat onze thermometer op tilt sloeg.

Om 16.00 uur hebben we 'onze' dag gevierd met een lekkere coupe ijs bij van der Poel. Daarna - want Pim is niet super dol op ijs - haalden we samen onze kleine man op. Hem trakteerden we op patat met een frikadel. Dat ging er in als koek! We hebben het klein gevierd, maar goed zo. En we besloten dat ons bootje nog weer 6 jaar verder vaart...

Beestjes

Pim is dol op dieren! Alles wat beweegt is geweldig! "Aap" is op dit moment een favoriet woord. We weten alleen nog steeds niet of hij nu de lamp bedoeld, of toch die aap die we eraan hebben hangen? Hoe dan ook, het is zo leuk om steeds meer met hem te kunnen communiceren!



N.B.: Het filmpje is vorige week gemaakt... daarom is een deel ervan een klein beetje achterhaald... Excuses hiervoor!

Stap voor stap

We zijn weer een stap verder, letterlijk en figuurlijk. Pims blauwe leren sloffen werden te klein, de neuzen waren grijs afgesleten en nu vielen er ook nog gaten in. Tijd voor schoenen, echte schoenen. Ik was al gewaarschuwd voor walgelijk hoge prijzen. In de winkel vertelden ze ook nog doodleuk, dat kinderen gemiddeld 3 maanden met schoenen doen.

Een gelukje: het was opruiming! Voor twee tientjes had Pim een paar stevige stappers. Daarnaast is het tweede geluk dat Pim bijna tegen maat 20 aan zit en daarom een maat 21 van schoenen heeft gekregen. Misschien doet hij er nu ook wat langer mee. De schoenen zijn niet voor niets van het merk 'Klavertje Vier'!

KOE (2)

"Pim, wat zegt een koe?"
"Buhhh..."



Afgelopen dinsdag werden mijn moedergevoelens weer op de proef gesteld. Pim ging weer naar het kinderdagverblijf (KOE). Ik droeg hem naar binnen. Veilig bij mij op de arm, observeerde hij de ruimte, de kindjes, de leidsters en het speelgoed. Vervolgens zwaaide hij 'dag-dag' naar de leidster en klampte zich aan mij vast. Zo, ik heb het hier wel gezien. Nu ga ik weer met mama mee naar huis!

Ik heb hem letterlijk overgedragen aan de leidster en liet een huilend kind achter. Mijn maag voelde het verdriet van Pim nog even. Daarna moest ik wel erg lachen om zijn eerste reactie. En wat bleek? Pim had zich prima vermaakt! Lekker geslapen, binnen en buiten gespeeld! Lekker in de zandbak... dat konden we de dag erna thuis nog merken...

Stap voor stap

Dit weekend heeft Pim veel bij vrienden van ons doorgebracht. Ik moest werken en Johan vertoonde zijn kunsten op de tennisbaan. Voor Pim erg gezellig, want hij kon lekker met hun twee kindjes spelen. En goed voorbeeld doet goed volgen...

Pim trekt zich al lange tijd op tot staan, maar als hij zich wil verplaatsen verkiest hij graag zijn knieën boven zijn voeten. Mijn vriendin vertelde terloops dat Pim vandaag bij hen langs de tafel had gelopen. Ze dacht dat hij dat al lang kon en was dus niet zo verbaasd. Wij daarentegen wel!

Daarnaast ben ik al heel lang bezig om Pim van zijn flesje af te krijgen. Maar ons kind lurkt gewoon graag aan de speen. Ondertussen heb ik de hele tuitbekervoorraad van de Prenatal, Kruidvat en Trekpleister in de kast staan, maar Pim vertikt het. Harde tuiten, zachte tuiten, grote tuiten, kleine tuiten... een flessenspeen moet het worden, een flessenspeen zal het zijn! Vandaag dronk hij echter zonder morren uit een tuitbeker. En niet een keer, maar 's middags en 's avonds! Ik sta morgen als eerste bij de Etos op de stoep. Deze tuitbeker hadden we natuurlijk nog niet in ons assortiment...

Olé!

Pim heeft op zijn verjaardag van oom Arre, tante Janne en oom Lorre een oranjeshirt gekregen. Ook al moet hij er nog een beetje in groeien, het is een super cadeau. Met het WK over twee jaar past hij er vast in. Hopelijk lijkt hij niet helemaal op zijn vader. Dan mag het shirt namelijk tijdens het hele kampioenschap niet gewassen worden. Hup, Holland, hup!