Afscheid

Ik ben een erg groot voorstander van borstvoeding. Helemaal gezien alle allergieën in onze families. Zoals jullie hebben kunnen lezen, heb ik dat tot een week of 3-4 terug met erg veel plezier gedaan. Sinds de darmkrampjes drinkt Pim echter onrustig en dat is na de krampjes gebleven. De lol van het voeden ging er steeds meer af, maar ik wilde koste wat het kost doorzetten.

Na het bezoek aan de osteopaat was Pim een stuk vrolijker, maar het drinken ging nog steeds niet lekker. Ik ben daarom een nieuw traject ingeslagen. Via het consultatiebureau (dachten dat het spruw was), naar de huisarts (kon geen spruw ontdekken). Op haar advies naar een lactatiekundige (= melkmeisje). Zij dacht door de telefoon te zien dat het spruw was. Dus toch een recept geregeld. Hoera! Er wordt eindelijk actie ondernomen!

Gisteren heeft Johan de medicijnen opgehaald om de schimmels te lijf te gaan. Schimmels verdrijven blijkt nog een hele klus: Pim eten, Pims mond behandelen, mijn handen wassen, afdrogen met keukenpapier, tepels behandelen met water/azijn, mijn tepels behandelen. Dit ritueel moet je herhalen na elke voeding, ongeveer 2,5 week lang. Verder alles wassen op 60 graden! Een hele kluif, maar... als het helpt...

Echter, gisteren heeft hij vier (!) voedingen goed gedronken! Bij mij sloeg de twijfel weer toe. Ligt het aan spruw? Ligt het aan mij? Misschien ben ik er te krampachtig mee bezig en drinkt hij daarom onrustig. Misschien, omdat ik weet dat hij behandeld gaat worden, laat ik het krampachtige los en drinkt hij beter.

Ondertussen had ik in 3 weken al tig verschillende theorieën bedacht waarom Pim niet (altijd) rustig dronk. Ik was moe, bijna uitgeput. Van al het denken, voeden, aanleggen... Wel spruw, geen spruw, kastjes en muren... Ik was de hele dag alleen nog maar met de voedingen bezig. Pims eten stond bovenaan mijn agenda en gespreksonderwerpen. Als we het al ergens anders over hadden, kwam ik uiteindelijk toch weer op Pims maagvulling uit.

Eigenlijk had ik het misschien al besloten. Ik wilde de borstvoeding af gaan bouwen. Maar ergens wilde ik er ook nog niet aan. Ik had me zó voorgenomen om een half jaar borstvoeding te geven! Gisteren zei iemand tegen me, dat ik ook aan mezelf moest denken. Pim heeft niets aan een oververmoeide moeder. En als ik straks weer aan het werk ga, moet ik ook uitgerust zijn. Ook een vriendin, erg pró borstvoeding, gaf aan dat ik genoeg geprobeerd had om het te doen slagen, maar dat ik er zelf ook nog was. Het is fijn om deze bevestiging ook van haar te horen. (Bedankt Iris!)

Vanmorgen heb ik het consultatiebureau gebeld. Ook de CB-mevrouw gaf aan dat ik al een heel traject had doorlopen om het 'probleem' op te lossen en dat het prima was om te stoppen. Met haar heb ik een afbouwschema opgesteld. Als alles goed gaat drinkt Pim over een week of drie alleen nog maar uit de fles. Wat de behandeling van spruw betreft: ik kijk het nog even aan. Ik kan altijd nog met de behandeling beginnen. Ik heb hem net in alle rust gevoed. Hij dronk goed. Ik vind het fijn dat ik wat meer ruimte krijg. Het is goed zo. Maar een heel klein beetje verdrietig ben ik wel. Weer een afscheidje...

Tuk!

Pim heeft ons tuk! De visie van tegenwoordig is: als baby's onder de 6 weken huilen, dan hebben ze wat. Wij zijn nogal weke ouders, en een huilend kind is zielig. Helemaal als het Pim is. Zo gauw Pim een "wèèèh" liet horen, stonden wij naast zijn bedje. Oké, dat is wat overdreven, maar zo gauw het gewèèèh doorzette, troosten we hem.

Gisteren had hij ons echt tuk, de grapjas. Hij had gegeten. Vaak valt hij dan op de arm, tijdens het boertjesritueel, in slaap. Zo ook deze dag. Ik leg hem terug: wèèèh! Op de arm. Hij valt in slaap. Ik leg hem terug: wèèèh! Op de arm... Tot drie keer toe dacht ik nog dat er misschien een boertje dwars zat, maar na de derde keer vermoedde ik dat hij toch liever op de arm sliep, dan in zijn eigen bedje. Hij moest maar even jammeren. Gelukkig voor Pim, heeft hij ook nog een vader! Bij de volgende wèèèh, die wat aanhield, stapte Johan uit bed. Meneer lag weer heerlijk te glimlachen (!!!) op de arm. Hoezo, je kunt ze nog niet verwennen?

Vanmorgen hetzelfde ritueel. Gesterkt door een pas gelezen artikel, een slechte nachtrust en het feit dat het niet midden in de nacht was, besloten we hem te laten huilen. Lekker toegestopt, aai over zijn bolletje, welterusten gewenst, muziekje aan, deur dicht, babyfoon uit... Het gejammer barste los. Eerst zachtjes, toen erg heftig. Nu waren we normaal gesproken naar hem toegegaan. Wetend dat een 'in slaap huiltje' 5-20 minuten kan duren, pakten we door. En jawel! Na 20 minuten afwisselend jammeren en schreeuwen, lag ons mannetje als een roos te slapen! Ik hoop dat we het volhouden!

?

Ik zou wat over hebben voor zijn gedachten!

Osteopaat

Zoals jullie allemaal hebben kunnen lezen had Pim last van darmkrampjes. Vrij onschuldig, heel erg zielig. Met druppels van VSM ging het een heel stuk beter. Alleen dronk en sliep Pim sinds die krampjes nog steeds erg onrustig. Zou hij toch nog last hebben van zijn darmen?

Dinsdag besloot ik op aanraden van een vriendin om een osteopaat te bellen. Dat schijnt geweldig te helpen! Natuurlijk ging de lieve man donderdag op vakantie, maar hij zou proberen of hij Pim er tussen kon plannen. Gisteren belde hij. Hij zou wat langer werken, Pim kon om 19.45 terecht!

Na wat algemene vragen over de klachten, mijn zwangerschap en de bevalling, begon meneer de osteopaat een klein half uurtje Pims buik te bedrukken. Hij dacht wel dat de ergste krampen voorbij waren, maar zijn darmen voelden nog wel gespannen. Volgens hem kwam het onrustige drinken, doordat het eten dan zijn darmen toch nog irriteerden. Tijdens de behandeling zag je Pim gewoon ontspannen! Waarschijnlijk was één behandeling genoeg... we zijn benieuwd!

Eenmaal thuis had Pim honger. Hij heeft wel bijna een uur gedronken! Vannacht had hij één keer honger en na de maaltijd ging hij weer lekker slapen! Toen hij vanmorgen wakker werd was hij super vrolijk! Zó vrolijk hebben we hem de laatste weken niet meegemaakt! Zou het van de behandeling komen? Ik durf het bijna niet te hopen. Het drinken is nog niet helemaal zoals het was, maar het gaat al een heel stuk beter. Eén ding is wel zeker: deze mama heeft er energie en zeer veel goede moed van gekregen!

Smile

Hoera! Hier is Pim 1 maand, precies op vaderdag. Hij viert dus zijn vermaanddag ;-)! En hij heeft er zin in, zoals jullie kunnen zien. Ook heeft hij goed zijn best gedaan op papa te verrassen. Zijn prachtige koppie staat vereeuwigd op canvas. Daarnaast heeft hij zijn voetafdruk achter gelaten in een lijstje (tekenen was nog een beetje lastig...). Deze prijkt nu samen met een foto op papa's bureau.

Kolven

Ik ben begonnen met het afkolven van Pims lekkernijen, te weten: melk! Het zoeken naar een geschikte kolf was al een belevinis op zich. Enkelvoudig, dubbel, electrisch, met de hand... Duur of minder duur? Door de bomen zag ik het bos niet meer. Uiteindelijk een enkelvoudige electrische pomp gekocht, een van Medela. Het feest kon beginnen!

Nadat de gebruiksaanwijzing was gelezen, de boel uitgekookt en aangesloten was het tijd voor het echte werk. Hoe genant! Kolven is bijna mensonterend. Ik voel me een echte melkkoe. Met in mijn achterhoofd het goede doel (lees: Pim), perste ik er een beetje melk uit. Alle begin is moeilijk, maar uiteindelijk kreeg in in twee keer kolven één voeding bij elkaar! Hiep, hiep, hoera!

Vanavond was het zover. Johan mocht Pim zijn eerste fles geven. Ook hier ging heel wat aan vooraf, want hoe werkt de flessenwarmer? Maar het lukte. Weliswaar moest Pim wat langer wachten op zijn maaltijd dan anders, maar een pink doet wonderen. Ik had even nog angst dat hij niet wist hoe een fles uitgemolken moest worden, maar Pim houdt nu eenmaal van eten. Dus ook een fles was geen probleem! Hij slurpte de hele voeding naar binnen! Mijn woeste arbeid was snel verorberd... het werk kan opnieuw beginnen!

Lazy Pim

Eindelijk hebben we de hangmat, die Pim van opa en oma heeft gekregen geïnstalleerd. Hij vindt het heerlijk. Van hieruit kan hij lekker rondkijken en heerlijk wegsoezen als hij moe wordt.

Consultatiebureau (4 weken)

Pim moest gisteren naar het consultatiebureau. Hij had daar een afspraak met 'tante dòdò', zo noemden ze bij Johan thuis vroeger de dokter. Johan ging ook mee, dus dat maakte het toch ook wel wat gezellig. We waren eens ruim op tijd! Pim had van te voren gegeten, was lekker gewassen, dus er kon niets mis gaan.

Eerst wegen en meten bij de assistent. Pim uit de kleren, op de weegschaal... Hij was flink gegroeid! Pim woog 4840 gram en is dus in 2 weken bijna 600 gram aangekomen! Nu hadden we ook niet het idee dat hij gekrompen zou zijn... Vervolgens moest hij gemeten worden. Ik til hem op, en hij gaat plassen! Hoera! Mama nat, de tafel nat, de schone luier nat. Goed gedaan knul! Ook qua centimeters deed hij het trouwens goed. Pim mag er 3 centimeter bij tellen, hij meet nu een lengte van 56 centimeter.

Vervolgens mochten we naar de dòdò. Van te voren had hij zijn net schone droge luier, helemaal volgepoept. Bij de dòdò mochten we dus weer verschonen. Ze keek hem helemaal na en alles (heupen, longen, klieren, ogen, buik) zag er prima uit! Het viel me pas op bij het nakijken van zijn heupen, hoe lekker mollig zijn benen eigenlijk zijn. We grappen nu dat hij toch echt geen benen heeft voor ballet, want dat staat niet onder een tutu!

Natuurlijk hadden we nog wat vragen. De onderzoeken en het geklets van pa en ma met de dokter duurde Pim wat lang. En na een slaapje en even wakker volgt dan al snel honger! Voordat we naar huis vertrokken heb ik hem gevoed. Al met al waren we dus bijna 2 uur op pad geweest. Had ik al gezegd dat een kind zich niet laat plannen ;-)?!

Over 4 weken mogen we weer. Dan krijgt hij zijn eerste prikje...

Ode aan mama

Mijn moeder is een wijze vrouw. Vroeger gingen haar adviezen nog wel eens het ene oor in en het andere uit. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik haar adviezen ter harte neem. Zij heeft immers een boel meer levenservaring dan ik. Niet dat ik alles klakkeloos overneem, maar haar visie is over het algemeen zo gek nog niet.

Nu ik zelf moeder ben, weet ik hoe het voor mijn moeder moet voelen om moeder te zijn. Natuurlijk kon ik het me wel een beetje voorstellen, maar nu kan ik het ook echt voelen! Het geluk, de zorgen, je leven voor hem willen geven en verliefd zijn op je kind... Ik ben er vast nog een heleboel vergeten, maar het klopt allemaal.

Er is één les die ik op dit moment zeker ter harte neem: geniet met volle teugen, want voor je het weet is Pim groot. Vooral tijdens het voeden ben ik me hier erg bewust van. Pim heeft op het moment nogal vaak 'trek in een snack' dus zit ik met enige regelmaat mijn kind een maaltijd voor te schotelen. Wat is er niet makkelijker om ondertussen even suf naar de tv te kijken? Op dat moment hoor ik mijn moeders stem en leg ik de afstandsbediening aan de kant. De tv blijft uit, want welk televisieprogramma kan er nu tippen aan mijn zoon?!

Stampertje look-alike

Afgelopen week wist ik het! Kennen jullie het boek Pluk van de Petteflet? Daarin komt ook de familie Stampertje voor. Nu heeft Pim ook van dat grappige leuke stekelhaar als die hele familie. Zeg nu zelf, lijkt het niet een beetje?