Traantjes

Pim is dinsdag naar het kinderdagverblijf geweest. De wenochtend ging prima, maar deze middag was toch lichtelijk dramatisch. Ik stelde me in op tranen bij het afscheid nemen. Die tranen kwamen. Met een klomp in mijn maag verliet ik het gebouw. Verstandelijk wist ik dat het goed zou komen, maar als ik mijn gevoel zou volgen, had ik hem direct weer meegenomen.

Aan mijn werk had ik een goede afleiding, totdat ik 's avonds Johan sprak.
"Hoe is het met Pim gegaan?"
"Nou..."
Ik voelde de bui al hangen. Hij had wel heel goed geslapen, maar voor de rest wilde hij alleen maar bij de leidsters op schoot zitten; boekjes lezen, de boel wat bekijken... Zodra hij op de grond gezet werd, produceerde hij waterlanders. Toen de andere papa's en mama's hun kroost kwamen halen en Pims papa nog niet verscheen, was Pim helemaal drietig.

Daar zat ik, op mijn werk. Ik wilde naar huis. Mijn zoon een dikke knuffel geven. Hem laten weten dat ze op het kinderdagverblijf heel goed voor hem zorgen. Dat papa en mama hem altijd weer op komen halen. Dat het heel leuk is met de andere kindjes. Maar ja, dat was mijn gevoel. Mijn verstand vond dat ik met niet zo aan moest stellen.

De dag erna was Pim niet lekker; overgeven, diarree, slecht eten. Gelukkig was hij verder niet ziek. Misschien is hij op dinsdag ook al niet lekker geweest? En kon hij hierdoor ook zijn draai niet echt vinden? Hoe dan ook, hij moet er even doorheen. Het is even wennen, voor ons allemaal!

KOE

Pim wordt echt een grote jongen. Hij kruipt als de beste. Opent en sluit deuren en lades. Praat echte woordjes: papa, mama, aap, uit, hahaha, dat, lamp (wamp). Als hij er taaltechnisch niet uitkomt dan bieden gebaren een uitkomst: drinken, lekker, dagdag, optillen, wegwuiven. Geweldig!

Dat is niet het enige waar hij groot in wordt, want vanaf volgende week gaat Pim naar school. Oké, het is 'gewoon' een kinderdagverblijf, maar voor mij voelt het een beetje als zijn eerste schooldag. De reden waarom, is helaas erg sneu. We hadden tot voor kort via het gastouderbureau twee mensen die op Pim pasten als ik moest werken. Dat liep lekker en het beviel prima. Nu is de ene oppas voor erg lange tijd uit de running en ze is niet meer in staat om op Pim te passen. Met tranen in mijn ogen hebben we vorige week afscheid van haar genomen. Wat nu?

De andere oppas bevalt prima. Toch zijn we flexibeler als we er een oppas bij hebben. Daarnaast komt deze oppas bij ons thuis. Dit is echt geweldig. Helaas komt Pim hierdoor niet meer met andere kindjes in aanraking. En dat vinden we toch ook wel belangrijk. Bij een belrondje langs kinderdagverblijven bleek er bij K(inder) O(pvang) E(srein) op de dinsdagmiddag een plekje vrij. En gezien ik bijna elke dinsdagmiddag moet werken, leek ons dit een geweldige aanvulling op onze gastouder.

Vorige week heeft Pim een wenochtend gehad. De leidsters vonden hem erg schattig en het ging werkelijk super! Dinsdag gaat hij voor het echie. Pim vindt het vast heel erg leuk, maar mama heeft toch wel een beetje de kriebels. Gezonde spanning zullen we maar zeggen.

Waterpret

Pim houdt van water: zwemmen, badderen, douchen, plensen in de waterbak van Hobbes... Toen afgelopen maandag de mussen door de hitte dood uit de boom vielen, werd het hoog tijd. Tijd om het badje op te zetten! Een gekregen Winnie-the-Pooh-exemplaar van 1 meter doorsnee, met een lekke bovenring zorgde toch voor het nodige vertier. En mama's voetjes waren er ook dolblij mee!

Cool!

Baby van het jaar... uh... de eeuw!

Pim dingt mee naar de titel 'Baby van het jaar'! Winnen we, dan komt Pim op de cover van 'Wij Jonge Ouders'. Daarnaast is Pim een jaar lang het gezicht van Prénatal en als klap op de vuurpijl winnen we voor de toekomst van Pim een geweldig geldbedrag!

Help ons een van de 101 finaleplaatsen in de wacht te slepen door nu op Pim te stemmen. Klik hier om je stem uit te brengen!

Big boy

Hiererdepiep... HOERA!!!

Ik ben alweer 1!

Pim was gisteren jarig. Hij is alweer 1 jaar. Pim werd zonder het zelf te weten blootgesteld aan blije en enthousiaste mensen. Hij was zich nergens van bewust, dus hij had van te voren ook nergens last van. Ik wel. Ik heb de bevalling opnieuw gedaan.

Het 'rommelde' al een paar weken. Vorig jaar deed ik dit... oh ja en dat... Johan weet je nog vorig jaar rond deze tijd... Mijn omgeving moet er gek van geworden zijn, maar ik wilde niets liever dan het hierover hebben. (Mam, nu begrijp ik ook dat jij - zelfs na 33 jaar - je bevallingsverhaal van mij - maar ook van broer en zus - steeds vertelt.) Wat is dat heftig zeg. De nacht voor Pims verjaardag heb ik ook erg slecht geslapen. Ik was zenuwachtig als een klein kind voor zijn eigen verjaardag. Zaterdagochtend was ik om 5.35 uur wakker. Dat is de tijd dat Pim is geboren. Maf he!

Pim onderging het feestgedruis. Het kaarsje op de taart was toch wel eng. Interesse in kado's had hij niet echt. (Ik wil namens mijn zoon iedereen wel van harte bedanken voor alle presentjes... Vandaag vond hij het wel leuk!) Ook vond hij de knuffels en kussen van de visite niet echt geweldig. Hij wilde spelen, bij de ander kindjes op de grond, kruipen en de wereld ontdekken. Geef hem eens ongelijk! Na wat slopende weken door de longontsteking, is hij nu aan een inhaalslag begonnen. Afgelopen week is hij voor het eerst gaan staan, hij kletst ons de oren van ons hoofd, kruipt door het huis alsof zijn leven er vanaf hangt en krijgt steeds meer vaardigheden onder de knie. Hij gaat zijn nieuwe jaar goed van start. Grote wereld: Pim komt eraan!

N.B.: Ik wil (nogmaals) iedereen bedanken voor de kado's, kaarten, berichten, telefoontjes en bezoekjes.

Hakke, hakke, puf, puf...

Deze 'hakke, hakke, puf, puf' slaat niet op het liedje 'Op een klein stationnetje' maar op Pim zelf. De virusinfectie van het verhaal hieronder, krijgt nog een vervolg. Hoe was het ook alweer? Na een snotterperiode waar hij niet doorheen kwam, bezochten we zondag 19 april de weekenddokter. Pim at weinig en dronk steeds minder. Zijn conclusie: virusinfectie. Neusspray mee, eventueel een paracetamolletje en verder moet Pims kleine lijfje zelf de 'beestjes' te lijf.

Op 22 april (deze mama werd 33...) toch nog maar even naar onze eigen huisarts, want Pim klinkt nog steeds niet erg lekker en zijn ogen zijn nog steeds erg ontstoken. Ook hier dezelfde diagnose: virusinfectie. Oogdruppels mee, eventueel een paracetamolletje en uitzieken.

Eigenlijk was ik er blij mee, want hij had nog niet zo lang geleden een kuurtje gehad voor zijn keelontsteking. En dat het wat langer duurde vond ik niet zo heel erg. Ik hoopte alleen dat Pim er zelf niet zo heel veel last van zou hebben. Hij leek wat op te knappen. De koorts was weg hij kreeg weer wat praatjes, maar zijn hoest klonk als die van een 90-jarig rokend opaatje en zijn ademhaling was kort.

Afgelopen maandagmiddag haal ik hem uit bed. Warm koppie, te warm. Weer koorts, weer naar de huisarts. De virusinfectie was doorgeslagen naar zijn luchtwegen. Twee seconden luisteren aan zijn longen lieten de arts al snel weten dat het niet goed zat. Bij de apotheek werden we uitgerust met antibiotica en 'puffers' (ventolin) om Pim meer lucht te geven.

Alle medicijnen zijn een drama. Pim vindt het drie keer niks. Hoe leg je een baby van nog geen jaar uit dat het 'puffen' is om hem te helpen? Dat lukt niet. Met een grapje, afleiden, wennen wordt het allemaal niet beter. Ik zie er elke keer tegenop om hem het kapje voor zijn neus/mond te zetten. Gelukkig knapt hij heel langzaam op. Dat maakt me blij. Helaas weet ik ook dat er veel mensen in onze familie zijn met astma. En dat vooruitzicht is toch minder zonnig. De tijd zal het leren, we zien het vanzelf. Carpe diem!

Communiceren... over beren!

Bij Pims APK van 11 maanden vroegen ze of hij wel kletst! Op dit moment doet hij weer prima zijn best... ondanks dat hij ziek is. Hij heeft een virusinfectie: zere keel, erg verkouden, ontstoken ogen maar gelukkig geen koorts. Wel heeft hij van de arts een neusspray gekregen en verder moet zijn lijfje het virus zelf overwinnen. Heel langzaam knapt hij nu op.

Maar goed, kletsen kan hij dus best. Een aantal voorbeelden: tatatataaaa (de herkenningstune van The A-team), papa, dat, hai, baba, dada, en hahaha (nadat wij bij het beren-broodsmeer-lied hihihi hebben gezongen). En als het niet lukt, werken gebaren ook prima. Als Pim zijn armpjes in zijn nek slaat (zie foto) dan zingen wij braaf:"Zooo, varen de scheepjes voorbij!!!"

Opa's bedankt!

Opa Joop is lange tijd druk geweest om het frame voor Pims schommel in elkaar te lassen en met Pasen heeft hij samen met Opa Jasper en met papa Johan het ding geplaatst. Het staat als een huis, of zoals Johan zegt:"Het huis valt nog eerder om dan de schommel." Nu ook de schommel eraan hangt het het zonnetje zich laat zien, is Pim aan het schommelen geslagen. Hij vindt het geweldig! Bedankt opa's!