Humor

Pim heeft humor! Johan stuurde mij het volgende filmpje. Pim en ik hebben er samen naar gekeken en samen smakelijk om gelachen. Jij ook?

Flesjestijdperk

Vanmorgen hebben we (weer) een mijlpaal bereikt. Pim is een echt flessenkind. Fopspenen vindt hij niets, maar hij kan genoeglijk aan de flessenspeen lurken. Daarbij laat hij zich graag bedienen. Hij hield ooit al zijn eigen fles vast, maar nu gooit hij zijn armpjes opzij en laat zich 'voltanken' door papa, mama of een ander die het graag wil doen. Pogingen om zijn handjes aan de handvatten te 'kleven' mislukken keer op keer, want ze zijn geheel ontspannen. Pims motto bij alles: waarom moeilijk doen, als het ook makkelijk kan?

Het advies is om rond de negende maand de fles te gaan vervangen door een (tuit) beker. Enthousiast ondernam ik al verschillende pogingen. Ook verschillende bekers, spenen en tuiten trouwens. Alles mislukte. De ene keer keek Pim er bewonderend naar, de andere keer bedacht hij dat zo'n tuitje ook een fijne bijtring was.

Met regelmaat zet ik de tuitbeker bij zijn fles en waag een poging. Sinds vorige week wil hij het tuitje in zijn mond! Een hele overwinning. Vanmorgen zat ik weer klaar met de tuitbeker. Zonder hoge verwachtingen trouwens. Dit keer wilde hij ook de tuit aan zijn mond en... Hij zoog eraan! Het wonder is geschied: Pim kan drinken uit een tuitbeker.

Ik heb niet de illusie dat de fles nu meteen vervangen wordt, maar hij weet in ieder geval hoe het werkt. Leuk detail is misschien dat hij drinken uit een gewone beker veel interessanter vindt. Is ook veel leuker natuurlijk, want alles loopt dan lekker in zijn trui.

Op de foto: Pims eerste flesje

Mopper-Pim

Pim kan soms goed mopperen. En dat is heel erg grappig! Hij vindt brood heel erg lekker en eet op dit moment bijna 2 boterhammen, 's morgens én 's middags. Daarbij eet hij ook de korstjes, als ze niet heel donder en/of hard zijn.

Tot voor kort at hij de korsten zonder morren. Sinds gisteren laat hij weten dat hij het binnenste van het brood toch lekkerder vindt dan het donkere randje. Bij de middenstukjes mommelt hij het brood lekker op. Bij de randjes mommelt hij ook wel, maar dat gaat dan toch even gepaard met een brommend geluid en daarbij laat zijn gezichtsuitdrukking geen twijfel bestaan. "Ik heb liever geen korstjes!" Maar zo beroerd vindt Pim het (nog) niet, want hij eet ze uiteindelijk toch wel op.

Zo vader zo... (2)

Nog steeds horen we met grote regelmaat dat Pim steeds meer op Johan gaat lijken. Nog meer??! Maar ik moet toegeven: ik zie het ook. En ik ben er supertrots op! Is het geen geweldig stel? (Maar het is ook best leuk als iemand eens zegt dat hij iets van mij heeft ;-)!)

Leuk voor later

Weet jij nog dat je ook ooit heel erg lenig was? Ik niet, en ik kan me er ook niets bij voorstellen. Toch zijn we allemaal ooit een soort van elastiekje geweest. Om Pim als hij groot is te bewijzen dat zich ook ooit helemaal dubbel kon vouwen, hebben we het maar even op een plaatje vastgelegd. Even voor de duidelijkheid: hij stopt hier dus zijn eigen teen in zijn mond!

Pim lacht en bekijkt zichzelf daarna

Gister aan tafel had Pim de slappe lach. Tijd voor een filmpje.


Daarna bekijkt Pim datzelfde filmpje:

Krokodillen

Gelukkig knapt Pim weer op. Hij drinkt en eet weer wat, lacht weer meer en begint weer te spelen. Daarnaast heeft hij ook mijn 'crocs' weer ontdekt. Je weet wel, van die lelijke maar heerlijk lopende pantoffelslippers. Pim vindt ze werkelijk geweldig. We hebben laatst een proefje gedaan. Papa's redelijk doorsnee ogende schoenen, of mama's crocs. De krokodillenschoenen stonden toch echt met stip op één! En waarom? Misschien de gaatjes of het hengsel? Weet jij het? Het is dat hij nog niet kan lopen, maar anders had hij er een paar gekregen.

Pim is ziek

Onze kerel is zo drietig... Had hij al wekenlang een rochel in zijn neus, vorig weekend lieten de dikke snottebellen zich dan eindelijk zien! Hoera! Een weekje verkouden en dan knapt het vast weer op, dachten we. Gewapend met alle huis- tuin- en keukenmiddelen gingen we de snottebellen (zo groot als fietslampjes - een van opa Jaspers befaamde uitdrukkingen) te lijf. Stoombadje, zoutoplossing, Luuf, uitje... Pims snot kwam los en daar ging het om.

Afgelopen weekend werd het eten wat minder, het slapen en jammeren meer. Smaakt het niet? Tandjes? Toch iets onder de leden? Gewoon een fase? Gisteren hadden we al het idee Pim het eten moeilijk weg kreeg. Het drinken ging ondertussen ook steeds slechter. De ochtendboterham vervingen we door pap, zodat hij toch wat vocht binnen kreeg, maar vanmorgen was ook de pap een drama. Ik wilde niet meteen naar de dokter gaan, maar dat drinken baarde me ondertussen wel zorgen. De doktersassistent adviseerde toch om even langs te komen, zodat de dokter de longen kon checken. De longen bleken schoon, maar zijn keel zag er minder goed uit. Diagnose: keelontsteking!

Pim is met een kuurtje begonnen. Hij slaapt veel en tussen de slaapjes door hangt hij lekker tegen me aan. Beetje jammeren, beetje huilen, lekker zielig zijn en dat mag! Ik ben heel erg blij dat ik deze week veel thuis ben, zodat ik lekker zelf voor hem kan zorgen. Ik hoop dat hij heel snel weer opknapt. Ondertussen geniet ik van de ellenlange knuffels die ik hem nu kan geven...

Er is er een jarig...

Je zou het bijna vergeten, maar onze grote harige vriend is er ook nog! Hobbes is nog steeds net zo lief als altijd en ondertussen wordt hij steeds grotere vrienden met Pim.

Onze huishond is vandaag jarig! Hij is alweer zeven jaar. Ik wil daar nu dit jaar extra aandacht aan besteden, want vorig jaar zijn we het vergeten. Foei! En Hobbes moet nu zijn aandacht al delen. Daarom Hobbes: Van harte gefeliciteerd en dat je nog heel lang bij ons mag blijven!

PS: We hadden voor de vergeten verjaardag wel een goed excuus. Vorig jaar op 21 februari maakten we de pretecho en dat maakte toch wel enorm veel indruk. Toen wisten we al dat Pim op zijn papa ging lijken...

APK, 9 maanden

Tijd voor de statistieken! Pim is weer naar het consultatiebureau geweest voor de Algemene Pim Keuring. Hij is weer voor 2 maanden goedgekeurd! Voor de cijferaars onder jullie: lengte 75,2 centimeter, gewicht 10100 gram, dus ruim 10 kilo! Prima in verhouding, prima volgens zijn curve. Ook alle andere dingen gaan volgens het boekje, dus niets om ons zorgen over te maken. Maar dat deden we al niet.

Pim had gisteren zijn 9e ver-maand-dag. Dat vierde hij zelf met het doorbreken van zijn 6e(!) tandje. De CB-arts dacht te zien dat zijn tandvlees nog steeds rood was en er nog meer tanden aan zaten te komen. Verder draaide Pim voor het eerst van rug naar buik én weer terug. Dat eerste deed hij al wel, maar weer terug rollen op zijn rug ontdekte hij nu dus. Ondertussen blaast hij met zijn neus letterlijk snottebellen. Het snot blijft stromen, maar Pim blijft vrolijk! Ook met snottebellen blijft hij een lekker ding...